پنجه ی مرگ (شعر)

مرگ پر قدرت بپوساند بدن/ جسم بي جان مي شودخاک چمن.
مي شود گرد بيابان کوير/ مي شود پُرزِ نشسته بر سرير .
ذره گردد؛ هم معلق درهوا/ راه مي پويد از اينجا تا سما.
پس چو اين گردي چرا گشتي غرور/ خود ببين دايم شوي تو خاک گور
پنجه ي مرگ است در اندام تو / بر تنت دايم فشارش مو به مو.
پس مکن ظلم و ستم بر خلق ربّ/ تا نگردي تو اسير خشم ربّ.
گوش کن اي ظالم پر مدعا/ دست مظلومان به نفرين بر سما.
آه مظلومان بَتَر از هر سلاح/ کم بزن فريادِ حَيّْ عَلَي الفَلاح
کم بکش زوزه درون هر نماز/ کم اذان گو، کم اقامه؛ حقه باز!
حق مردم، دار مرگت مي شود/ نان مردم ، خاک قبرت مي شود
نصرت الله گوش کی گیرد جفنگ؟/ نَشنوا گشته دلش گردیده سنگ