اهمیت وفای به عهد و پیمان و شناخت منافق

اهمیت وفای به عهد و پیمان و شناخت منافق

چون طرف عهد انسان ، انسان دیگری است و خداوند به حق الناس اهمیت خاص قائل شده برای کسی که پیمانی را با دیگران می بندند؛ چه در گفتار و چه در نوشتار بر او لازم می شود به عهد خود همان گونه که وعده داده است عمل کند . اگر  از وفای به عهد خود شانه خالی کرد یا بر عکس آن عمل کرد ، پیمان شکن است چه طلحه و زبیر باشد چه اویس شتر چران . 
 وفای به عهد از ویژگی های مؤمنان است.
بنابر این تکلیف او را در ایمان داشتن یا بی دین شدن احادیث و آیات قرآن که می دانید مشخص کرده و با هیچ چسب و ‌یا وسیله دوختنی مثل جوال دوز یا سوزن  نمی شود ایمان به خدا و رسول را به او چسباند یا دوخت.  
 رسول گرامی اسلام صلی الله علیه و آله فرمود: من كان یؤمن بالله والیوم الاخر فلیف اذا وعد.[اصول كافی، ج2/ص364، حدیث 2.]: آن كس كه به خدا و روز جزا ایمان دارد باید به وعده خود وفا كند.

حضرت علی علیه السلام فرمود: ان الوفاء بالعهد من علامات اهل الدین.[ سفینه البحار، ج2/ص675.] : وفای به عهد از نشانه های مردم متدین است.

در حدیث دیگری رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمود: لادین لمن لاعهد له.[ بحارالانوار، چاپ بیروت، ج72/ص 96.]: كسی كه پای بند به پیمان خود نباشد دین ندارد.

خلف وعده، علامت نفاق است: در حدیثی از رسول خدا صلی الله علیه و آله نقل شده است كه فرمود: آیة المنافق ثلاثٌ إذا حدث كذب و إذا وعد أخلف و إذا ائتمن خان.[ المستطرف، ج1/ ص198چ] نشانه منافق سه چیز است: دروغگویی، پیمان شكنی و خیانت در امانت.۰

نتیجه رفتار، عامل دین گریزی

هشدار امام علی  عليه السلام به بزرگان حکومت های اسلامی : 
إِذَا احْتَشَمَ الْمُؤْمِنُ أَخَاهُ فَقَدْ فَارَقَهُ (حکمت ۴۷۲ نهج البلاغه):  دربارة مذمت و نكوهش اذيت و فراهم كردن اسباب خشم و غضب ديگران است كه  هر كسي برادر مؤمن خود را با رفتار و كردارش به خشم و غضب آورد یا بارسنگینی بر دوش آنان اندازد که باعث خشم و نفرت مردم شود  در واقع اسباب جدايي و فاصله گرفتن او را فراهم كرده است.اذيت و آزار،  به خشم آوردن برادران مؤمن امري اختلاف افکن و ناپسند است و محبت و مهر به بزرگان حکومت را  از دل مردم، پاک می کند و بر عکس کینه و نفرت بزرگان را در دلشان جایگزین و افزون می کند . در روايات اسلامي بار سنگین انداختن بر دوش دیگران،  همواره به عنوان يك عمل ناشایست آن هم از طرف کسانی که همیشه قال رسول الله یا قال الصادق و قال الباقر می گویند کرداری بسیار زشت و ناپسند است. درحالی که امام علی سفارشش با پیروانش چنین است :
عَاتِبْ أَخَاكَ بِالاِْحْسَانِ إِلَيْهِ، وَارْدُدْ شَرَّهُ بِالاِْنْعَامِ عَلَيْهِ. امام(عليه السلام) فرمود: برادرت را (به هنگامى كه خطايى از او سر مى زند) با نيكى كردن به او سرزنش كن! و آزارش را با انعام و هدیه ای به او برطرف کن (نهج البلاغه حکمت ۱۵۸ یا حکمت ۱۵۰) این سخن حضرت امیر به قدرت مداران جامعه نهیب می زند  نه یک کارگر و کشاورز و  فرودستان بیچاره ای که به نان شبشان نیازمندند یا به اصطلاح " هَشتشان" گرو "نُهشان" است. فرادستان باید در برخورد با فرو دستان تجدید نظر کنند تا جامه ای از پیرو بودن رسول الله و امامان معصوم را بر کردار خود پوشانده باشند.