آیه ۱۰ سوره مُلک ؛ دو نکته را بیان می کند: یکی گوش شنوا ، دومی تفکر و اندیشه . با گوش حرف دیگران را شنیدن . بعضی حاضر نیستند سخن دیگران را بشنوند یا فکر میکنند خودشان بهتر از همه می فهمند ؛ نیازی به شنیدن حرف دیگران ندارند یا تعصب روی فهم خود دارند می ترسند سخن دیگران رویشان اثر بگذارد! لذا حاضر به شنیدن حرف دیگران نیستند.
دوم هم این که حاضر به اندیشیدن نیستند چون خود را بی نیاز از تعقل می بینند و خود را عقل کل می دانند. ولی وقتی کار از کار گذشت آن موقع می گویند کاش گوش شنوایی داشتیم و کاش کمی می اندیشیدیم.
وَقَالُوا لَوْ كُنَّا نَسْمَعُ أَوْ نَعْقِلُ مَا كُنَّا فِي أَصْحَابِ السَّعِيرِ : و گويند اگر شنيده [و پذيرفته] بوديم يا تعقل كرده بوديم در [ميان] دوزخيان نبوديم (۱۰).