رفاه خواهی قرآن برای مردم:
در سوره ی نساء آیه ی 53: أَمْ لَهُمْ نَصِيبٌ مِنَ الْمُلْكِ فَإِذًا لَا يُؤْتُونَ النَّاسَ نَقِيرًا؛ از روحیّه ی برخی صاحبان قدرت در کشورداری می گوید که فرادستان بخیل و گداصفتی هستند زیرا به فکر آسایش مردم خود نیستند؛ اگر به قدرت برسند به اندازه "نقیر" هم اهل کمک به مردم نیستند!(نقیر: در لغت به معنای نقطه، حفره یا شکاف هسته ی خرما است. در قرآن کنایه است برای اشاره به ناچیزترین مقدار چیزی.) بلکه فقط دنبال ثروت اندوزی برای خود و وابستگانشان هستند نه خدمت به خلق.ترجمه ی آیه:
«آیا آنان بهره ای از حکومت دارند؟ اگراز قدرت حکمرانی برخوردار بودند به مردم کمترین بهره ای نمی رساندند».
برداشتی که از آیه می شود این است که نفس "مُلک داری" توجه به رفاه و آسایش مردم است و انتظار آفریدگار جهان از شهریاران همین است:" فرودستان دریابید" ولی متأسفانه دلسوزی حاکمان برای مردم، آنچه را خداوند در نظر دارد برآورده نمی شود. لازم است وقتی کسی قدرتمدار شد از همه جهت در اندیشه رفاه مردم جامعه باشد.